28/11/2009 - Gert Jan Windhorst

Graag had ik de maand december in willen luiden met een optimistische en bemoedigende column. Zomaar een greep uit de prijzencarrousel: we houden Balkenende nog even, we zijn Neelie nog niet kwijt, er is geen bank meer die nog loopt te leuren met koopsompolissen en we kunnen ons ook nog eens opmaken voor een spannende pot voetbal in Zuid-Afrika. Inderdaad, het Sociaal Cultureel Planbureau meldde ons via een rapport dat we in Nederland redelijk gelukkig zijn, soit!

Ik wilde wel geloof hechten aan het lyrische proza van het SCP: toch nog een sprankelend lichtje in die donkere dagen voor Kerst. Maar dan slaat narigheid keihard toe. Het internetbedrijf World Online blijkt tekortgeschoten te zijn in de voorlichting en dat heeft weliswaar een (dubieuze) winnaar maar nog veel meer verliezers opgeleverd. Op het oog boven elke twijfel verheven banken blijken ook enige boter op het hoofd te hebben. Plotseling moet je je integriteitcurve enigszins bijstellen. Het blijft lang schrijnen als de integriteit van bepaalde mensen of instellingen gebakken lucht blijkt te zijn.

Is Word Online voor mij nog een ver-van-mijn-bedshow, anders wordt het met Unicef. Ik veranker mijn afspraken al jaren in een agenda van United Nations International Children’s Emergency Fund: een slank en fraai gemodelleerd boekje. En dat geeft me een goed gevoel; vooral ook omdat ik de agenda tijdens een vergadering van mijn bloedeigen Lionsclub kan kopen: één keer per jaar presenteren Unicef-medewerkers hun producten in onze vergaderlocatie en wat is er leuker dan goede en praktische doelen met elkaar te verbinden. Dan slaat ook daar de narigheid keihard toe. Unicef Nederland vertelt dat een directeur zich niet kon vinden in het gevoerde beleid, vervolgens opstapte, toen zeg maar een oprotpremie én een aantal maanden salaris eiste en ten slotte opstapte met 3,5 ton in zijn achterzak.

Ik krijg een niet te onderdrukken neiging tot oprispen als ik geconfronteerd word met het schaamteloze exhibitionisme van programma’s als ‘Boer zoekt vrouw’: hoe geborneerd ben je om zoiets te presenteren, hoe diep ben je gezonken om beha en slipje open en bloot aan de waslijn te hangen.

Ik krijg een zeer onbehaaglijk gevoel een halve meter boven mijn knieën als ik mensen zie acteren in stuitende programma’s als DNA-onbekend: wie heeft mij verwekt? Kan het niet wat minder? Nee, waarschijnlijk niet; de kijkcijfers wijzen uit dat die ‘gelukkige Nederlander’ smult van deze human-interestjournalistiek.

Ik krijg echter een hartstochtelijke aanval van woede als blijkt dat medewerkers van charitatieve instellingen tot het grote-graaiersgilde behoren. Mijn vertrouwen in de mensheid (en Lionsdoelen) loopt een fikse deuk op, maar goed, dat komt wel vaker voor. Nee, het ergste is dat ik me meer zorgen ga maken over dat bedrag(je) van giften dat voor de belasting aftrekbaar is dan over het bedrag dat ik maandelijks te besteden heb: ik word een argwanend type, ik word een azijnpissertje dat glashard tegen de collectant zegt dat hij wel gireert, maar het stiekem toch niet doet, ik word rancuneus. En als er iets is wat een Lion niet moet zijn, dan is het wel rancuneus. Voorzichtig met kritiek? Nee, het lukte me even niet.