04/03/2010 - Gert Jan Windhorst

Ze zijn populair die tv-programma’s waarin het nieuws van de dag wordt becommentarieerd, geanalyseerd of gekritiseerd en de presentatoren van al die anatomische lessen blijken er een exorbitant salaris mee te verdienen. Over dat laatste wordt verschillend gedacht: deskundigen(?) ventileren de mening dat die jongens (het zijn meestal jongens) ‘het’ verdienen, terwijl de man-in-de-straat zijn wenkbrauwen fronst als men het heeft over ‘die graaiers’. Ik vraag me trouwens ook wel eens af hoe een publieke omroep in vredesnaam dit soort salarissen kan betalen, maar goed, ik laat die discussie liever aan anderen over.

Om erbij te horen moet je regelmatig de Witteman-brigade volgen, maar niet zelden zal de kijker zich afvragen waar hij in ’s hemelsnaam in terecht is gekomen: er komt nogal wat onbenul langs. Er zitten echter ook uitzendingen bij die als een eyeopener werken. Net vóór de gemeenteraadsverkiezingen – die helaas al te veel als graadmeter voor de landelijke verkiezingen geïnterpreteerd worden – zag ik een aantal politieke coryfeeën hun aan een debat deelnemende collega’s analyseren: de lichaamstaal, het woordgebruik, de gezichtsuitdrukking ….. alles werd tot op het bot ontleed. “Hij/zij had alerter moeten reageren, hij/zij had zich niet op de eigen helft terug moeten laten dringen, hij/zij had de blik meer moeten richten op zijn tegenstander, hij/zij had dat handje niet te veel moeten laten bewegen…”

Kortom, de spindoctors willen te allen tijde die never-have-a-dull-moment-faces op die politieke tronies rammen. En m.i. hebben ze succes. Op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen trokken diverse journalisten na de eerste schuchtere peilingen de toevallig(?) aanwezige (landelijke) lijsttrekkers natuurlijk ogenblikkelijk voor de camera’s. En plotseling realiseerde ik me dat er geen mensen voor die camera’s stonden, nee, er acteerden robots – ik gebruik hier bewust een pleonasme.

Op het moment dat de microfoon aangereikt wordt, vliegen de clichés en de oneliners de ether in….. waar heb ik de kretologie over het veilig zijn, het potverteren en het anders moeten meer gehoord? Ik vraag me wel eens af hoe al die lijsttrekkers met hun partners omgaan: steevast op dezelfde tijd veilig vrijen en meer blauw in de slaapkamer, keihard bezuinigen op de vaste uitgaven en bij een fatale gezinstragedie enthousiast uitroepen dat ‘we er weer flink tegenaan gaan’.

Alsjeblieft zeg, houd nou toch eens op met dat gekoketteer met opgeklopt gedoe. Ik weet dat ik een roepende in de woestijn ben. Op nationale en internationale Lionsconventies kan je ze ook tegenkomen, die jongens die zo’n dijk van een eega achter zich hebben, die zo’n heerlijk gezin ‘regeren’, die in zo’n fantastisch land wonen en die de gehele wereld zo compleet maakbaar achten.

Ik weet natuurlijk ook wel dat je de wereld redelijk vlot kunt veroveren met een oester in de ene en een glas witte wijn in de andere hand, maar het getuigt toch van meer realiteitsgevoel als je af en toe je eigen wanhoop etaleert. Maar ook dan schuilen er gladde addertjes onder het gras; sommigen – denk aan de sneaky Amerikaanse tv-dominees – weten zelfs hun schuld en verdriet een glans van heldendom te verlenen. Gewoon echt zijn, dat is de norm.