Column 2009-12 December

December 2009 door Ds. Mariska Schaap uit Veessen

 

 

Ach, kijk hoe u daar afgetobd

na dagelijkse plichten,

die slechts voor even zijn gestopt,

uw lege maag hebt volgepropt,

met  slaap op uw gezichten.

 

Het leven is nu eenmaal zwaar.

Een mens moet zwoegen, sloven.

De donk’re dagen van het jaar,

hoe komen wij die met elkaar

een ogenblik te boven?

 

Men koopt een boom, braadt een kalkoen

en gaat het huis versieren

met kunstsneeuw en met dennengroen,

schrijft  stapels kaarten, een miljoen.

Dat hoort bij kerstfeest vieren.

 

Als je de kerstklokken hoort slaan

poetst je de laatste ballen.

Je hebt meer dan je best gedaan,

kunt niet meer op je benen staan.

Niets mag er tegenvallen.

 

De kans te falen maakt je bang.

Ontzettende gedachte!

Je drijfveer is prestatiedrang.

Je dient het algemeen belang.

Dus over jou geen klachten!

 

Zo zwoeg je voort en ben je blij

als anderen je prijzen.

Een nuttig lid der maatschappij,

een acceptabel mens ben jij.

Dat zul je wel bewijzen!

 

Maar zit je even in je stoel,

alleen, bij boom en lichten,

bekruipt je zo maar het gevoel

dat jouw bestaan, jouw levensdoel

niet slechts bestaat uit plichten.

 

En plotseling, bij bal en piek,

ervaar je stille vrede.

Nu máál je niet meer om kritiek.

Je ziel vult zich met de muziek

van liefde zonder reden.

 

Het is nu goed zoals het is,

wat komt en is geweest.

Je vreugde en je droefenis,

 je naakt bestaan, zonder vernis,

viert heden met jou feest.

 

En ver voorbij kalkoen en boom

voel jij je aangeraakt.

Al ben je doorgaans niet zo vroom,

je hoort een Stem als in een droom:

Voor Mij ben je volmaakt.